- Dobrze mnie słyszysz, John? - Tak.
Będę mówił do ciebie przez interkom.
Teraz napompuję mankiet.
Dobrze.
BADANIE WARIOGRAFEM WRZESIEŃ 1983 R.
Zaczynamy.
- Czy masz na imię John? - Tak.
Czy w ciągu pierwszych 53 lat
postępowałeś nieuczciwie, nielegalnie lub niemoralnie?
Tak.
Czy przed 1981 rokiem angażowałeś się w nielegalne interesy
lub podawałeś fałszywe informacje w dokumentach?
Tak.
Czy do ukończenia 54 lat oszukałeś kogoś
albo wykorzystałeś kogoś w biznesie?
Mogę tak powiedzieć.
Jak było? Denerwowałeś się?
Przy pytaniach ogólnych
zacząłem myśleć o wadliwych autach, które sprzedawałem,
i o czasach, kiedy dopuszczałem się zdrady.
To takie...
- Jeśli... - Przywołujesz wspomnienia.
Wspominasz całe życie.
John DeLorean to niezwykły oszust swoich czasów.
Obecnie jest takich niewielu.
Był marzycielem.
Chciał docierać dalej niż inni ludzie.
Robił to w sposób pociągający,
ale również niebezpieczny.
John DeLorean był zwycięzcą,
przegranym,
mistrzem,
głupcem.
PRODUCENT NIEUKOŃCZONEGO FILMU
Był typową główną postacią,
o jakiej marzyli producenci z Hollywood. I był prawdziwy.
SCENARZYSTA POWROTU DO PRZYSZŁOŚCI
Dlaczego nie nakręcono filmu o życiu Johna?
Marzyłem
o stworzeniu firmy motoryzacyjnej.
Wszyscy mówili, że to niepojęte,
żeby nowa firma przetrwała.
ŻYJ MARZENIEM
PRODUCENT NIEUKOŃCZONEGO FILMU
Interesował mnie
ten outsider pełen ambicji i nadziei,
który piął się w górę, żeby osiągnąć cel.
Miał imperium samochodowe,
piękną żonę, dzieci.
Był złotym chłopcem.
Oczywiście jego upadek był niemal szekspirowski.
John DeLorean, który zrezygnował z funkcji prezesa General Motors,
żeby budować futurystyczne auta, trafił do aresztu.
W jego historii niezwykłe jest to,
że są w niej mocne elementy.
SCENARZYSTA NIEUKOŃCZONEGO FILMU
Jest cudowna gwiazdorska para,
są narkotyki,
jest dilerka,
są agenci FBI,
a także niezwykłe tło polityczne.
To jedna z tych historii,
której nikt by nie wymyślił.
Co ciekawe, obecnie
wiele osób zwraca się do mnie
i chce nakręcić o mnie film.
Ta historia...
SCENARZYSTA INNEGO NIEUKOŃCZONEGO FILMU
...krążyła po Hollywood od lat 80.
Zwykle z dobrych pomysłów powstaje kilka filmów w tym samym czasie.
W jego przypadku to był wyższy poziom.
W każdym z tych filmów pojawiali się inni ludzie z jego życia,
inni bliscy oraz inne materiały źródłowe.
Ścigano się, by stworzyć film...
PRODUCENT INNEGO NIEUKOŃCZONEGO FILMU
...ponieważ każdy opowiadał zupełnie inną historię.
Do dziś nie nakręcono ani jednego.
Co jakiś czas słychać,
że ktoś kręci film o DeLoreanie.
Odpukać w niemalowane. Na pewno będzie świetny.
To kameleon,
który zachowywał się inaczej
przy różnych osobach.
Dlatego napisano o nim tyle scenariuszy.
Można go różnie interpretować.
Można odnieść wrażenie, że to człowiek
manipulowany przez wielkie firmy w tym kraju
lub największy oszust, jaki kiedykolwiek się pojawił.
Miło nam go gościć.
Przed państwem John DeLorean.
Przez ile lat go filmowaliście?
Trochę się postarzał.
Od początku lat 70. do początku lat 80.
Czyli postarzał się w tym okresie.
Chcę zobaczyć zmiany zachowania.
Muszę obejrzeć filmy.
Przez cały ten czas napędzała cię desperacka potrzeba
wprawienia tego wozu w ruch.
Jestem tak dumny, że nic na świecie nie sprawi,
że pozwolę na to, by samochód z moim nazwiskiem poszedł na dno.
To kącik oka.
Prosta kreska do brwi, która nachodzi na kącik.
- Wcisnę ją. - Dasz radę?
Opowiedz o kokainie.
To dziwne,
bo nigdy w życiu nie widziałem kokainy,
nie dotykałem, nie brałem ani nie byłem tego świadkiem.
Cały czas patrzyłem na DeLoreana,
zastanawiając się, kiedy manipuluje
i kim tak naprawdę jest.
A kiedy mam go zagrać,
nie mogę patrzeć na niego jak widz,
który ogląda go w telewizji i myśli, co ukrywa.
Kiedy go gram, muszę myśleć,
że nie jest niczemu winny. Nic nie zrobił.
Przeciwnie, to bohater. Tak o sobie myślał.
Trzeba to zagrać, jego wyobrażenie na swój temat.
Trzeba pokazać światu, kim jego zdaniem był.
Widzowie sami muszą pomyśleć.
Zdałeś sobie sprawę, że to mafia,
i bałeś się o życie swoje i swoich dzieci.
Moja żona uważa, że to zabawne.
Mówi: „Alec, nie wierzę, że ci za to płacą”.
Boże. Grasz w filmie?
Kręcimy rekonstrukcję zdarzeń
do filmu o DeLoreanie, o jego przekrętach i wybrykach.
Nakręcimy je jak film
i potniemy, żeby stworzyć materiał archiwalny
do filmu o DeLoreanie
i o tym, co robił.
Na szczęście nie muszę sobie tym zawracać głowy. To ich problem.
Muszę tylko się umalować i być DeLoreanem.
John DeLorean dorastał w Detroit.
Każde dziecko marzyło o motoryzacji.
BIOGRAF DELOREANA
Był genialnym inżynierem.
DZIENNIKARZ I PISARZ
Przede wszystkim miał świetne wyczucie
i talent.
DeLorean zaczął pracę w motoryzacji od Packarda.
Krótko pracował w Chryslerze.
Zauważył go ktoś z General Motors
i zaproponował mu jeden dział.
DZIENNIKARZ CAR AND DRIVER
Wybrał Pontiaca, dział dla starszych pań.
BADACZ DELOREANA
Tam mógł zabłysnąć najjaśniej.
Dyrektor generalny, John DeLorean.
W tamtych czasach, na przełomie lat 50. i 60.,
w GM praca w Pontiacu to marzenie...
INŻYNIER GENERAL MOTORS
...bo chciano go zlikwidować.
Była to motywacja do wymyślania nowych pomysłów
i wprowadzania ich w życie.
Na początku byłem zwykłym młodym inżynierem.
Dostałem szansę, by osiągnąć w biznesie
o wiele większy sukces, niż sobie wyobrażałem.
To niezwykły człowiek, który chciał na zawsze zmienić ten przemysł.
Stał się legendą tej firmy.
DZIAŁ PONTIACA GENERAL MOTORS
Scena 2A, ujęcie trzecie.
Jeśli chodzi o GTO, zamierzaliśmy wypuścić nowy model.
Mieliśmy w warsztacie
model Tempest na 1964 rok.
STUDIO PROJEKTOWE
- Cześć. - Idziesz do domu?
Taki miałem zamiar,
ale postanowiłem sprawdzić, jak sobie radzicie.
Lepszy już nie będzie.
Zachęcał wszystkich do tworzenia czegoś nowego.
Może dodamy coś pociągającego.
- Sportowego? - Tak.
Żeby zwiększyć wydajność.
Silnik 6,4 litra ma takie same wymiary co 5,3 litra.
Można go zamienić.
Jak auto poradzi sobie z mocą?
Właśnie.
Trzeba przystosować skrzynię biegów i tylną oś.
Wtedy będzie bardziej pociągający.
Nada się nawet do NASCAR.
Zróbmy tak.
- Poważnie? - Tak.
Co potem? Chcesz go sprzedawać?
To już moje zmartwienie.
Jeździłem nim do pracy,
świetnie się przy tym bawiąc.
Kiedy komuś go pożyczałem na dzień albo dwa,
nie mogłem go odzyskać.
Uznałem, że znajdzie się dla niego nisza na rynku.
Co to ma być?
GTO,
czyli Grand Turismo Omologato.
Po włosku oznacza to: „szybki jak diabli”.
Prześcignie każdy samochód na torze i na ulicy,
ale to nadal Pontiac.
Wyłącz to.
Ludzie z 14. piętra nie zgodzą się
na tak duży silnik w tak małej ramie.
GM zabroniło montowania
sześciolitrowych big blocków
w autach średnich rozmiarów.
Zgodzili się?
Nie potrzebuję zgody.
To nowy produkt,
a te wymagają zgody zarządu.
John był ciekawy.
Uwielbiał szukać sposobów na obejście zasad.
To nie nowy produkt, tylko pakiet opcji Tempesta.
Pod maską kryje się tygrys.
- To manipulacja. - Marketing.
Pontiac to marka dla starszych konsumentów.
Chcą podrasowane auto?
Jest to dział dla starszych, bo tak go postrzegamy.
Musimy wyprzedzić pragnienia młodszych konsumentów,
zanim o nich pomyślą, i dać im to.
Ile chcesz wyprodukować?
To ty zarządzasz sprzedażą. Myślałem o 30 000.
- Postradałeś zmysły. - Pomyśl rozsądnie.
Nie wierzę, że sprzedamy choćby pięć tysięcy.
Od takiej liczby zaczniemy.
Oby nie rdzewiały na parkingu.
Dyrektor sprzedaży Pontiaca uznał, że to głupi pomysł.
Odmówił produkcji
ponad czterech lub pięciu tysięcy aut rocznie.
To był odważny ruch.
DeLorean ominął zarząd GM,
uciekając się do sztuczki.
To tylko „pakiet opcji”.
Mimo jego wątpliwości w pierwszym roku sprzedaliśmy 45 000 sztuk.
Wcześniej niż inni zauważył,
że młodzi ludzie
traktowali samochody jak przedmiot,
który przedstawia ich sposób patrzenia na świat.
John w idealnym momencie
połączył genialną inżynierię
z marketingiem
i stworzył muscle cara.
Era muscle carów wpłynęła na rozwój Detroit.
Pojawiły się pieniądze i nowy Pontiac.
Dzięki temu litery GTO stały się kultowe.
Istnieje dziwna zależność między Pontiakiem GTO a Johnem DeLoreanem.
GTO to ryzykowny pomysł.
Dzięki niemu DeLorean zrozumiał,
że podejmowanie ryzyka, jakiego nikt inny by nie podjął,
i dążenie do celu to dobry sposób działania.
Skoro zrobiłem to raz, dlaczego mam przestać?
Widzę, że DeLorean
sporo ryzykował.
A kiedy ludzie ryzykują
i to im się opłaca, ryzykują jeszcze więcej.
Podejmują ryzyko poza swoją dziedziną.
Jest tu co najmniej cztery i pół miliona.
MATERIAŁ FBI, HOTEL SHERATON, LOS ANGELES, 1982 R.
Ryzykowanie w przemyśle motoryzacyjnym
i z dilerami w hotelu to dwie różne kwestie,
ale w obu przypadkach pewność siebie jest wysoka.
Nie popełnia się błędów i się ich nie zauważa.
- „Lepsze niż złoto!” - Tak powiem.
Złoto waży więcej niż to.
Złoto jest cięższe.
Lepsze niż złoto!
Złoto jest cięższe.
Cześć, John.
Jerry West z FBI.
Kiedy go aresztują, odchyla głowę do tyłu.
Kamera patrzy na niego z góry, jakby z sufitu.
Odchyla głowę,
patrzy w bok i myśli. Powinniśmy pokazać o czym.
Martwi się o rodzinę, o to, że wszystko straci.
Gdyby parę kwestii rozegrał inaczej
i podjął inne decyzje,
wszystko potoczyłoby się inaczej.
Na początku lat 70. DeLorean szybko awansował w GM.
Ten, kto zapewniał zyski, był najważniejszy.
Wszystko, czego dotknął, zamieniał w złoto.
Kiedy John dotarł na 14. piętro,
znane jako szczebel kierowniczy,
był po czterdziestce.
Gdyby dobrze to rozegrał,
mógłby zostać prezesem General Motors,
największej firmy na świecie.
W GM kładziono nacisk na to, żeby kierownicy byli bezbarwni,
a DeLorean był człowiekiem w technikolorze.
Nosił rozpięty kołnierzyk, miał bokobrody.
Weekendy spędzał w Kalifornii.
Wiadomo, że to ma zły wpływ.
Poddał się operacji plastycznej twarzy,
żeby mieć mocno zarysowaną szczękę.
Zaczął podnosić ciężary i schudł.
Rozstał się z żoną
i zaczął się spotykać z aktorkami i modelkami.
Były od niego o wiele młodsze.
Dyrektorzy z GM oraz ich żony uważali, że to niestosowne.
Czuję silny pociąg seksualny,
co moim zdaniem jest ważne dla mężczyzny.
Każdy człowiek, który coś osiągnął,
ma tę cechę.
Ożenił się ponownie z Kelly Harmon, blond seksbombą.
Miała wtedy 19 lat.
Dział PR General Motors
dodał jej kilka lat,
kiedy wyszedł artykuł o ich ślubie.
Mieszkała w Detroit przez cztery lata,
była rozczarowana małżeństwem i odeszła.
Półtora roku później John ożenił się z Cristiną Ferrare,
światowej sławy supermodelką.
Zaczął się pojawiać w magazynach modowych.
Poprawiło to jego wizerunek poza firmą,
ale szkodziło mu w firmie.
Firma nie mogła tego znieść.
Zapytał: „Czym się martwicie?
Spójrzcie na wyniki sprzedaży”.
Co myślisz o zeszłorocznej sprzedaży?
Co myślę? Że świetnie nam poszło.
Zarówno w Pontiacu, jak i w Chevrolecie
zarabiał ogromne pieniądze dla firmy.
A wszyscy dyrektorzy,
którym nie podobało się jego życie,
nie mogli zrozumieć, jakim cudem tak dobrze mu idzie,
ale widzieli wyniki,
które przełożą się na premie.
GM miało dylemat związany z Johnem DeLoreanem.
Oto port w Bostonie,
a to volkswageny.
Przypłynęły.
Jedną z największych wad GM, o której wiedział John,
było to, że firma chciała cały czas robić to samo,
bo to działało.
Mimo tego, że ignorowała rynek małych samochodów,
oddając go cudzoziemcom.
Widział, co przypływa do kraju.
Mniejsze, oszczędniejsze auta lepszej jakości.
Wiedział, że to zapowiedź klęski.
Zauważyłem obecne trendy
i postanowiłem na nie zareagować trochę agresywniej
niż inni zarządzający tą branżą.
Miał duże aspiracje. Chciał zostać w GM.
Chciał zostać prezesem i działać tak,
by iść w kierunku, którego nie chcieli,
bo dobrze się czuli
jako grube ryby.
Byli numerem jeden na świecie
i to doprowadziło do jego zguby.
CZŁONEK ZARZĄDU
Niektórzy byli na niego źli.
Najbardziej wpływowym człowiekiem był Roger Kyes.
Doszło między nami do różnicy zdań.
Uznał, że jestem kapryśny i powierzchowny,
a ja, że on jest nadętym dupkiem.
Wrogowie wewnątrz firmy
knuli intrygi przeciwko DeLoreanowi.
W 1972 roku poprosili Johna o przygotowanie przemowy
o jakości GM.
To słynna przemowa z Greenbrier.
Czytali wszystkie przedmowy wcześniej
i zauważyli, że John krytykuje nie tylko jakość aut,
ale też wielu członków zarządu,
swoich szefów.
Ocenzurowali dużą część przemowy,
ale on nie chciał tego tak zostawić.
Nic tu nie ma. Zapomniałeś o czymś.
Powiem to w Greenbrier w sobotę.
A to powinienem powiedzieć.
Powinienem powiedzieć to, czego chce Kyes.
- To osobisty atak? - Na pewno.
Zastanawiam się, jak długo jeszcze wytrzymam.
Za dziesięć lat będę przerzucał papiery, których nie napisałem,
a dopiero potem zostanę prezesem.
To się nie uda.
Jak mógłbyś to przyśpieszyć?
W zasadzie mam kilka pomysłów.
Gdyby oryginalna przemowa wyciekła,
pojawiłaby się reakcja.
Ale miałbym rację.
W tej sytuacji
chciał ośmieszyć GM w oczach obywateli i prasy
i popchnąć firmę w tym kierunku, w którym chciał.
- Dzięki za spotkanie. - Wzajemnie.
Uznał, że kiedy wywoła tych ludzi, to mu w jakiś sposób pomoże
i pozwoli mu szybciej objąć stanowisko prezesa.
Oryginalne przemówienie wyciekło.
Wszędzie trąbili,
że John DeLorean krytykuje jakość General Motors.
GM WYMAGA POPRAWY KONTROLI JAKOŚCI
DeLorean twierdził, że za wyciek odpowiedzialni są jego wrogowie.
To oczywiste, że to osoby bliskie DeLoreanowi
odpowiadały za wyciek przemowy.
Trzeba pamiętać, że nagradzano go tylko
za ryzyko i niebezpieczne posunięcia.
Nie podziałało.
DeLoreana wyrzucili członkowie zarządu i dyrektorzy.
Zwolnili go nagle w 1973 roku.
DeLorean został wylany z firmy.
Takie wydarzenie powinno być krępujące.
DELOREAN MUSI TO ZROBIĆ
Jednak udało mu się wyjść z tego bohatersko.
GM ZBYT KONSERWATYWNE
Bycie jednym z siedmiu albo dziesięciu członków komitetu
mnie nie satysfakcjonuje.
Oczywiście pensja była zadowalająca
i łatwo byłoby siedzieć tam przez 17 lat
i zarabiać pół miliona albo 750 tysięcy dolarów rocznie.
Ale to do mnie nie przemawiało.
Jego kariera trwałaby jeszcze 15 lat.
Co by robił?
Liczyłby zarobki z innymi dyrektorami.
W porównaniu z tworzeniem nowych produktów, takich jak GTO,
to coś zupełnie innego.
DeLorean nie wytrzymałby do 65. roku życia.
Nie wierzę, że sprzedamy choćby pięć tysięcy.
Od takiej liczby zaczniemy.
Mam inne auto, ze stali nierdzewnej. Oszalejecie.
Powodzenia.
Tak powinien powiedzieć.
A w innej wersji:
„Może jeszcze chcesz stworzyć wóz ze stali nierdzewnej?”.
W jego podświadomości zawsze krążył ten prototyp samochodu.
Nazywał go autem etycznym.
Tworzymy samochód wyścigowy.
Zaprojektujemy go tak, żeby był wieczny.
Użyjemy niekorodującego tworzywa,
żeby zawsze wyglądał dobrze.
Będzie to piękne auto.
Chciał zbudować elegancki i nowoczesny sportowy wóz dla mas.
To nietypowe.
Jeśli chcemy kupić coś egzotycznego i ciekawego,
musimy wybrać Ferrari albo Lamborghini,
ale produkują tylko kilkaset sztuk rocznie.
John próbował stworzyć auto masowej produkcji.
Chciał rywalizować z grubymi rybami.
Stworzenie nowej firmy motoryzacyjnej jest trudne, o ile nie niemożliwe.
Ostatnią był Chrysler w latach 20.
i nawet on zbankrutował.
Niewiele osób tak postępuje i ryzykuje wszystko.
Jego odejście z GM, a raczej zwolnienie,
stało się głównym źródłem jego motywacji.
„Ja im pokażę”.
Po części było to marzenie, a po części zemsta.
SAMOCHÓD MARZEŃ JOHNA DELOREANA
O tym rozmawialiśmy.
Co ty na to, żeby zostać kierownikiem produkcji
pierwszego masowo produkowanego auta od czasu Chryslera?
John, schlebiasz mi, ale...
Bez „ale”. Nie schlebiam ci.
Do tego zostaliśmy stworzeni. To prawdziwa innowacja.
Czy innowacja uwzględnia emeryturę?
- Kto pyta? - Moja żona.
Powiedz Ninie, że większe ryzyko oznacza większą nagrodę.
Będziesz miał decydujące zdanie.
Lemoniady?
Bill.
Dziękuję.
Masz na to pieniądze?
Tak. Mamy kilka źródeł finansowania.
Jesteście bardzo przekonujący.
Lemoniada to mój pomysł.
- Pyszna. - Porozmawiaj z żoną.
Przemyślałem to
i żona powiedziała, że nie powinniśmy tego robić,
bo pracując w GM, nie miałem problemu z pieniędzmi.
Musieliśmy zaryzykować i mieć nadzieję, że się uda.
Firma opierała się na Johnie DeLoreanie i Billu Collinsie.
INŻYNIER DELOREAN MOTOR COMPANY
Collinsowi nie zależało na sławie.
Nie zależało mu, żeby napisać swoje nazwisko na aucie.
Ukrywał się w cieniu.
To on wiele razy sprawił, że DeLorean dobrze wypadł.
Bill to niezwykły dżentelmen.
To wspaniały człowiek.
SEKRETARKA JOHNA
To było jego marzenie.
Od początku John martwił się o fundusze.
Moim celem było rozpoczęcie budowy pierwszego prototypu.
To było dziecko Billa.
Jeśli pojawiał się jakiś problem z autem,
rozwiązywał go Bill Collins.
Tak było przez pierwsze trzy lata realizacji projektu.
Ukończenie prototypu
było wielkim wydarzeniem. Mogliśmy powiedzieć:
„To nie są żadne oszustwa.
To autentyk”.
Nie rozwiązaliśmy wszystkich problemów, ale było wspaniale.
Moim zdaniem to było świetne auto.
Uczestniczenie w wydarzeniu, które może doprowadzić nas
nie wiadomo dokąd,
było emocjonujące.
Oto prezentacja DeLorean Motor Company.
Ilu ludzi kierujących jedną z wiodących firm motoryzacyjnych
chciało stworzyć produkt, zaczynając od czystej kartki?
Właśnie to chce zrobić DeLorean Motor Company.
Byliśmy firmą bez funduszy.
MANAGER PROJEKTÓW SPECJALNYCH
Im mniej masz na zabezpieczenie inwestycji,
tym bardziej ryzykowny jesteś dla inwestora.
Byliśmy dość ryzykowni.
Naszą zaletą było doświadczenie Johna.
Musiał być tym, co sprzedawaliśmy.
John DeLorean chce zbudować auto...
Trzeba go przedstawić jako człowieka na szczycie,
uwielbianego przez wszystkich zbawiciela przemysłu motoryzacyjnego.
Byliśmy ekspertami z teatrzyku.
Przygotowaliśmy całe przedstawienie
i w określonym momencie wkroczył John DeLorean.
Wyglądał tak, jakby lewitował.
ZWIĄZEK DILERÓW NOWY ORLEAN, LUIZJANA, ROK 1976
Większość z państwa widziała już moją żonę, Cristinę.
Wiem, że tak naprawdę przyszli tu państwo dla niej.
Ale mówiąc poważnie, chciałbym podziękować
również wielu innym.
W szczególności człowiekowi, którego wybrałem
i podkradłem GM,
żeby nadzorował cały program DeLorean Motor Company.
To najlepszy inżynier samochodowy, jakiego znam.
Bill Collins.
Wiem, że jesteśmy nowi na rynku,
ale wiem też,
że w dwusetną rocznicę wojny o niepodległość
możemy urzeczywistnić naszą wersję amerykańskiego snu.
Pozwolę sobie przedstawić pierwsze oblicze mojego marzenia,
nasz pierwszy pojazd o nazwie DMC-12,
czyli samochód DeLorean.
Na początku chodziło o powtórne przyjście.
Opisywano to w Detroit
jako wynalazek na miarę Modelu A Forda,
który zmieni wszystko.
Ostatnio siedziałem w takim, kiedy tata miał go na farmie.
Nie jestem przywiązany
do tego wozu, jak myśli wiele osób.
SYN JOHNA
Nie wiem, czy to ma sens.
Kiedy go zbudowano, byłem młody
i nie rozumiałem jego skali i wagi.
Pędził tysiąc kilometrów na godzinę.
Zbudował go mój ojciec.
Jest na nim nasze nazwisko.
Kiedy w nim siedzę albo go widzę,
czuję obecność ojca.
Ale mnie i ten samochód łączy jednocześnie miłość i nienawiść.
Szczerze mówiąc, nie wiem, co mam o nim myśleć.
Prawdopodobnie najbliższą mi osobą w całym życiu był mój ojciec.
Adoptował mnie, kiedy miałem dwa tygodnie.
Wiedziałem, że DeLorean Motor Company
to jego miejsce pracy, w którym buduje samochody.
Nie wiedziałem, że jest znany
i że moja mama też jest znana.
Zamieszkaliśmy w Nowym Jorku chyba w 1974 roku,
bo moja siostra urodziła się w 1977.
Przez całe życie wiedziałam, że istnieje John DeLorean.
CÓRKA JOHNA
John DeLorean to też wydarzenia,
które obejmowały wszystko, co było związane z samochodem.
A dopiero potem był mój ojciec.
Wydawało mi się, że to dwie różne osoby.
Kiedy byłam mała, tata był na szczycie.
Na niektórych zdjęciach wyglądamy jak rodzina królewska.
Mama była zawsze idealna,
a brat zawsze miał na sobie garnitur.
Byliśmy słodcy.
Wyglądaliśmy uroczo.
Tata był moim przyjacielem.
Nauczył mnie wszystkiego: łowić ryby,
prowadzić samochód, jeździć motocyklem.
Pracował właśnie po to.
Marzył o tym.
Ślub z moją mamą, rodzina,
mieszkanie przy Piątej Alei,
farma w New Jersey,
firma motoryzacyjna.
Prawdopodobnie był to najlepszy okres jego życia.
Widzicie dobrze to zdjęcie?
Głęboko wierzę w to, że nie udawali.
Spójrzcie, jaka jest szczęśliwa.
Ona też, ale to dziecko,
a dzieci są z reguły szczęśliwe.
Spójrzcie na niego, bohatera tego filmu.
Myślę, że jest bardzo szczęśliwy.
Mam zdjęcie swojej rodziny,
a jestem o parę lat starszy od swojej żony niż on od swojej,
więc to rozumiem.
Bardzo dobrze.
Rzecz w tym, że chciał mieć jedno i drugie.
Można to mieć, ale jest to bardzo trudne.
Cristino, jesteś jego żoną od siedmiu lat.
Opowiedz mi o nim.
Niestety nikt z naszych znajomych
nie zna Johna tak dobrze jak ja.
- Może to dobrze. - Spróbuję to wyjaśnić.
Większość osób zna Johna jako biznesmena i szefa,
a ja znam go jako męża i kochającego ojca.
To bezinteresowny, łagodny i oddany człowiek.
Poślubiłam księcia z bajki.
Tak się czuję.
John, opisz swoją żonę.
Mogłoby to potrwać kilka dni,
ale w żadnych snach
nie przypuszczałem, że będę się czuł tak spełniony i szczęśliwy.
Kiedy pojawia się jakiś kryzys,
zamienia się w Skałę Gibraltarską.
Jest podstawą naszego związku.
Była niezwykle radosna,
energiczna, optymistyczna na nagraniach, które widziałam.
Odprowadzić cię do windy, tak jak co dzień?
Nie?
Pa, kochanie! Miłego dnia. Do widzenia.
Taki jest John.
Ale każda kobieta, która ma wszystko, pracuje,
ma dzieci, jest zakochana i ma kochającą rodzinę
nie może być we wszystkim najlepsza.
Kiedy oglądałam materiały, widziałam,
jak Cristina zachowywała się publicznie, a jak prywatnie,
i gdzie rodziły się problemy.
Dopiero się dowiedziałam.
Nic o tym nie wiem. Wsiadłam w samolot i jestem.
Jest wyważona.
Niesamowita.
Mam wrażenie, jakby utknęła pomiędzy tym, czego by chciała...
Oczywiście to tylko moje przypuszczenia.
Utknęła między tym, czego by chciała, a rzeczywistością.
Jeszcze nie.
To próba.
- Co robicie? - Siadaj.
Oczywiście to, co się wydarzyło,
aresztowanie Johna... Doszło do kulminacji różnych zdarzeń.
Jestem przekonana, że w ich związku
czasami była bardzo zakochana, ale zastanawiała się...
On był niezwykle ambitny. Jak ona ma się dopasować?
W końcu zbudujemy samochód, ale teraz próbuję stworzyć markę.
Zastanawiam się, gdzie będziemy wychowywać dzieci.
Nieważne, gdzie powstanie fabryka. Nie będziemy w niej spędzać dużo czasu.
Pytanie, który rząd da nam więcej pieniędzy.
Dla mnie to ważne.
Dla dzieci również.
Nie martw się. Wszyscy na tym skorzystamy.
Zaufaj mi.
W Irlandii Północnej wybuchają zamieszki
na niespotykaną od wielu lat skalę.
Dlaczego chcesz wybudować fabrykę w Belfaście?
To proste. Nikt na świecie
nie dał nam odpowiednich funduszy.
Nikt inny nie wybrałby Belfastu,
bo to niebezpieczne miejsce.
Przeczytałem w gazecie, że John DeLorean
zdobył środki potrzebne
na realizację projektu w Irlandii Północnej
na tle kłopotów...
DYREKTOR DZIAŁU ZAKUPÓW
...które wówczas się pojawiały.
Długotrwałe niepokoje społeczne wśród katolików i protestantów
wystraszyły przemysłowców, pozbawiając mieszkańców pracy.
Potrzeba jej tam bardziej niż w innych regionach.
Bezrobocie sięgało 40%.
A John miał coś do zaproponowania.
Pracę.
W tamtym czasie rząd Partii Pracy
był gotowy dawać dotacje, pożyczki
i ziemię.
Ale był haczyk.
Mieszkańcy nigdy wcześniej nie budowali samochodów.
Nie było na miejscu struktur do budowy fabryki
i trzeba było zdążyć w dwa lata.
Poważnie?
Mieli wtedy tylko ręcznie zbudowany prototyp.
Lista zadań do wykonania,
żeby móc wyprodukować samochód, była naprawdę długa.
Wszyscy wiedzieli, że potrzebują pomocy,
żeby rozwiązać problemy i rozpocząć masową produkcję auta.
Wtedy pojawił się Colin Chapman.
To prawdopodobnie najlepszy inżynier samochodowy, jakiego znam.
Colin Chapman.
To założyciel Lotus Cars.
ZAŁOŻYCIEL I INŻYNIER LOTUS CARS
Był pionierem w wyścigach.
Zdominował Formułę 1.
Zawarto umowę z firmą Lotus Cars
i z Colinem Chapmanem,
żeby przygotował samochody DeLoreana do masowej produkcji.
Współpraca z Lotusem wydawała się świetnym pomysłem.
Połączyliśmy siły i działaliśmy wspólnie,
żeby ukończyć prace projektowe.
Kiedy pojechaliśmy do Lotusa,
na początku było dziwnie.
Bill, ja i parę innych osób pracowaliśmy wiele lat, żeby tu być,
a teraz Bill Collins, Bob Manion
i inne zaangażowane osoby
mogli tylko nadzorować pracę.
Nie zgodziłem się na to.
BIURO LOTUSA NORWICH, ANGLIA
Bill również.
Tu Bill. Jest John?
Co u ciebie?
Dostałem umowę, którą mi przesłałeś.
BIURO DMC NOWY JORK
Mam kilka pytań.
Napisałeś sporo o Lotusie, ale nic o mnie.
Nie przejmuj się tym. To tylko papiery.
- Wiesz, co masz robić. - Rozumiem.
Myślałem, że mamy współpracować przy projekcie,
ale nigdzie nie ma Chapmana.
Przeprowadzają badania, prawda?
To osobna kwestia.
Jest tu coś o firmie GPD.
Nigdy o niej nie słyszałem.
Nie martw się. To nie ma wpływu na ciebie.
Wątpię.
Mają pracować przy budowie, a to nasza działka.
Wygląda na to, że płacisz dwa razy za to samo.
To pewnie jakiś raj podatkowy.
Nie wiem. Nie jestem księgowym.
John, co ja tu robię?
Dlaczego tu jestem?
Lubię Billa. Wykonał ogromną pracę.
Ale kiedy przeczytał umowę,
było jasne, że zrobi to, co postanowił,
czyli odejdzie.
Colin Chapman nie pozwoliłby, żeby ktokolwiek
zaglądał mu przez ramię.
Czy aby robić interesy, trzeba być bezwzględnym?
Myślę, że nie.
Trzeba być przygotowanym do podejmowania trudnych decyzji.
Bo często wybieramy mniejsze zło
i kogoś krzywdzimy.
DeLorean o tym wiedział.
Umówił się z Chapmanem...
INŻYNIER LOTUS CARS
...że tak należy zrobić
i nie mówić nic członkom amerykańskiego zespołu.
Stało się jasne, że Bill i jego ekipa mechaników
stracili pracę.
Poza tym zauważono coś podejrzanego
w kwestii finansów.
Colin Chapman zgodził się na to,
co nie odpowiadałoby Billowi.
Myślę, że dla Johna był to ważny aspekt tej współpracy.
Był dla niego tak istotny,
że zgodził się poświęcić Billa.
„Drogi Johnie, po długim czasie spędzonym na rozmyśleniach
„jest dla mnie oczywistym,
„że mój udział w tym przedsięwzięciu nie jest taki, jaki miał być.
„W obecnej sytuacji
„jedynym wyjściem jest złożenie przeze mnie rezygnacji
„ze wszystkich stanowisk.
„Życzę tobie i całemu zespołowi powodzenia”.
Po tylu latach nadal wygląda wspaniale.
Pasowałaby brązowa tapicerka.
Minęło bardzo dużo czasu
od pracy nad tym projektem.
Czułem, jakby John podciął mi skrzydła.
Nie zasłużyłem na takie traktowanie.
Uznałem, że muszę żyć dalej.
Pamięta pan rozmowę z Johnem?
Nie pamiętam.
Był szczęśliwy, że odszedłem.
Naprawdę? Nie zatrzymywał pana?
Nie.
Byliśmy samcami,
ale trzeba wiedzieć, że ten człowiek
zanudziłby nawet dziecko
rozmową o DMC-12.
Przed filmowaniem nic nie wiedzieliśmy
o Johnie DeLoreanie.
DOKUMENTALISTKA
FILM CHRIS HEGEDUS I DONA PENNEBAKERA
Zaczęliśmy pracę, bo brytyjska stacja telewizyjna
chciała jakiś materiał o Irlandii.
Pomyślałem: „Nakręćmy film o Yeatsie”.
DOKUMENTALISTA
Oni na to: „Chcemy coś o samochodach,
„bo wszyscy w Anglii je uwielbiają”.
Jak w większości filmów
mieliśmy pokazać kogoś, kto chce spełnić marzenie swojego życia.
Właśnie taki był John.
John Zachary DeLorean nieczęsto się uśmiecha.
Oto powód.
Projekt jego życia nie został jeszcze ukończony.
Był powściągliwy, bo w jego głowie kłębiło się
wiele spraw,
którymi musiał się zajmować.
Od początku spotykamy się z krytyką.
Mówiono, że nie stworzymy programu,
nie dostaniemy funduszy i nie zbudujemy fabryki.
Producenci samochodów...
PRACOWNIK FABRYKI
...z Ameryki i Europy
nie sądzili, że mu się uda.
Teraz krytycy przewidują, że za dwa lub trzy lata poniesiemy porażkę.
Jeśli uda nam się utrzymać te dwa lub trzy lata do porażki,
pewnie jej unikniemy.
PRACOWNIK FABRYKI
DeLorean potrzebował samochodów, i to szybko.
Trzeba wybrać trzy lub cztery duże rynki.
Nie możemy czekać 14 miesięcy.
Panowała nieustanna panika i walka z czasem.
Brnęliśmy do przodu z pełną prędkością.
Trwał proces budowy samochodu,
podczas którego sprawdzano, co działa, a co nie.
Niesprawny przegub kulowy wahacza.
Jest też problem z drążkiem skrętnym przy 41 000 obrotów.
Każdy spodziewał się problemów.
Mówiono: „Spodziewaliśmy się tego.
„Naprawmy to”.
Prawdziwy obłęd.
Ale to było fascynujące.
Dla operatora, który patrzy na stalowe auta,
które suną tak jak trzeba,
to piękny widok.
Tam czuliśmy się jak jedna wielka rodzina.
Nie było sprzeczek między protestantami a katolikami.
Jednym z największych osiągnięć DeLoreana
jest eksperyment społeczny.
Pierwszy raz w Irlandii Północnej
katolicy i protestanci pracowali ramię w ramię.
Ten eksperyment dał rezultaty.
Można mieć mieszaną siłę robotniczą i odnieść sukces.
PRACOWNIK FABRYKI
W niecałe trzy lata
wybudowaliśmy fabrykę,
zaprojektowaliśmy samochód,
zbudowaliśmy samochody.
W tej firmie pracowało mi się najlepiej ze wszystkich.
Kiedy wyjechało pierwszych sześć samochodów,
przyjechali dziennikarze.
Tego dnia John był bohaterem Irlandii Północnej.
Udało mu się załadować 3500 aut na statek do Stanów Zjednoczonych
i popłynęliśmy.
Byłem bardzo przejęty,
bo wiedziałem, że pokazał im, że mu się udało.
Kupcy w USA ustawiają się w kolejkach
po futurystyczne auto, DMC-12.
Kiedy ogląda się film D.A. i Chris,
na samym końcu widać wyraźnie, że to był sukces.
Było fantastycznie.
Osiągnęliśmy cel w październiku 1981 roku.
Od zwycięstwa dzieliło DeLoreana cztery lub pięć kroków.
Stał już u jego progu.
Pasuje do tego utwór Boléro.
John mówi...
Nie wycofujemy się.
To była gra o wysoką stawkę,
a on był niezwykle spokojny i opanowany.
Problem w tym, że był opanowany,
kiedy wszystko wokół się waliło.
Sytuacja szybko zaczęła się psuć.
W okolicach jesieni 1981 roku
doszło do szeregu ogromnych wpadek.
Wszystko się układa.
PREZES DELOREAN MOTOR COMPANY
Nie powiedziałbym tak.
Nie chcę sprawiać wrażenia, że jest idealnie.
Kiedy auta zjechały ze statku,
okazało się, że są w koszmarnym stanie.
Poluzowane drzwi, źle spasowana karoseria,
niedziałające wycieraczki
i zamek w drzwiach.
Raz utknąłem w aucie.
Nie mogłem wysiąść.
Rozpoczęliśmy weryfikację samochodu. Był droższy od corvette,
a nie prowadził się tak dobrze i był wolny.
To nie było auto, jakie nam obiecano.
Miał to być oszczędny wóz wysokiej klasy.
Wszystko zaczęło się psuć,
kiedy doszło do osłabienia gospodarki.
Marzenie się oddala.
Sprzedaż w USA zmalała.
Może z powodu gospodarki,
a może z powodu niezadowolenia z samochodu.
W sytuacji, kiedy do USA dociera kilka tysięcy samochodów,
pojawiły się kłopoty z jakością.
Powinno się wysnuć wniosek,
że należy spowolnić produkcję
i znaleźć sposób na rozwiązanie problemów.
Niestety John zrobił coś zupełnie odwrotnego.
Postanowił podwoić produkcję.
I co się stało?
Auta zalegały w portach jak szczury roznoszące zarazę.
To było niewłaściwe posunięcie.
Dlaczego to zrobił?
To decyzja typowa dla Johna,
bo zauważył haczyk w kontrakcie.
Gdyby zwiększył liczbę pracowników
i miejsc pracy,
rząd miał mu dać więcej pieniędzy.
Pomyślał, że z tego skorzysta.
Każdy, kto miał do czynienia z rządem, wie, że to ryzykowne.
A co, jeśli nastąpi zmiana polityki i administracji?
Pojawiła się Margaret Thatcher.
Doszło do zmiany rządu na Partię Konserwatywną.
Premierem została Margaret Thatcher.
Pomiędzy Margaret Thatcher a nami
był minister do spraw Irlandii Północnej, James Prior.
Moim zadaniem w sprawie DeLoreana
było kontrolowanie go.
BYŁY MINISTER
Rząd Partii Pracy umożliwił DeLoreanowi pracę,
a rząd Partii Konserwatywnej był bardziej rygorystyczny
w sprawie dotacji Irlandii Północnej dla DeLoreana.
DeLorean chce od Brytyjczyków kolejne 76 milionów dolarów.
Grozi zwolnieniami.
Nie obchodzę mnie pieniądze podatników ani moje własne.
Najważniejsze jest to, że pracują tu ludzie.
To bardzo ważna część ich życia
i nikt nie powinien im tego zabierać.
John przecenił fakt, że stworzyliśmy miejsca pracy
i to one miały zabezpieczyć kolejne fundusze,
żeby nas utrzymać.
Margaret Thatcher miała inne zdanie.
Uważała,
że nie możemy wyrzucić kolejnych pieniędzy w błoto.
Musieliśmy odmówić.
Rezultat? Brak pieniędzy.
BRYTYJCZYCY NIE POMOGĄ DELOREANOWI
Musieliśmy ogłosić upadłość.
Wtedy zrobiło się bardzo poważnie.
Mamy grupę,
która może nam dać co najmniej 30 milionów.
POTENCJALNY INWESTOR I JOHN WRZESIEŃ 1982 R.
Co najmniej.
W tamtym czasie
John znalazł się pod ścianą.
Musiał jakoś oddać brytyjskiemu rządowi część pieniędzy
i zaprezentować rozsądny sposób na to,
by firma przynosiła zyski.
Grozili, że w przeciwnym razie przejmą fabrykę,
zlikwidują aktywa i ludzie zostaną bez pracy.
Dziś DeLorean powiedział, że szuka dofinansowania.
Chcę, żeby fabryka działała i ludzie mogli pracować.
Mówił pan, że utrzyma fabrykę, nawet na łożu śmierci.
- Podtrzymuje pan to? - Staram się.
W sierpniu i wrześniu kontaktowaliśmy się z DeLoreanem.
LIKWIDATOR
Regularnie podawał potencjalnych fundatorów.
Włożyłem w to dużo pracy, ale myślę, że zaczynamy
bardzo owocną współpracę.
Może to tylko trochę potrwać.
Pracownikom i bliskim współpracownikom z DMC powiedziano:
„Wszystko będzie dobrze.
„Czekam na środki”.
W tamtym momencie mieliśmy nadzieję,
że będzie dobrze.
Pierwszych dziesięć milionów dolarów
przyjdzie we wtorek, tak?
Powinienem szybko to załatwić.
Odnieśliśmy wrażenie,
że John dostanie pieniądze do 17 października 1982 roku.
19 PAŹDZIERNIKA 1982 R.
Halo.
Słucham?
O czym pan mówi?
Siedzieliśmy w mieszkaniu. Była godzina 8.34.
Zadzwonił telefon.
Mamo, kto dzwonił?
I...
Jeden telefon na zawsze zmienił moje życie.
Aresztowano Johna DeLoreana
po spotkaniu z tajnymi agentami,
którzy mieli pomóc DeLoreanowi
zarobić na handlu kokainą,
dokładniej stoma kilogramami kokainy.
Żona DeLoreana, Cristina Ferrare, aktorka i modelka,
przyleciała rano do Los Angeles.
Chwileczkę.
Dopiero się dowiedziałam. Nic o tym nie wiem.
Wsiadłam w samolot i jestem.
Wszyscy byli w szoku.
Nigdy nie przypuszczaliśmy, że dojdzie do czegoś takiego.
John DeLorean jest przykładem,
że najbardziej boli upadek z wysoka.
W dodatku wszyscy chcą o tym wiedzieć.
Nie wierzyliśmy w to.
Pojawiały się coraz gorsze wiadomości.
Wyraził swoje zainteresowanie finansowaniem operacji,
która przyniesie ogromne sumy pieniędzy
w ramach zwrotu z inwestycji.
Byłam wstrząśnięta.
Widząc go w tej sytuacji...
Wcześniej widywałam go tylko na szczycie.
Ta sensacyjna sprawa obejmuje ponad 90 kilogramów kokainy,
tajne śledztwo,
koniec samochodu DeLoreana i o wiele więcej.
PRZYŁAPANY
NIESPEŁNIONE MARZENIE DELOREANA
KOSZMAR PRACOWNIKÓW
Teraz to frazes.
Marzenie zamieniło się w koszmar.
Wyobrażacie sobie, jak się poczuliśmy, widząc Johna DeLoreana,
można powiedzieć, że naszego anioła...
Zniknął i wszyscy poczuli się niepewnie,
bo czuliśmy,
że tak dużo zrobił i znów mu się uda.
Ale tym razem było inaczej.
To ostatni dzień. Jak panowie się czują?
- Nic nie mamy. - Smutno nam.
- Są szanse na nową pracę? - Nie ma.
Szanse są marne.
Rano pojechałem do fabryki i wszystkich zebrałem.
Oczywiście usłyszeli to samo.
To był koniec.
Chodziłem z licytatorem,
który oznaczał wszystkie urządzenia.
To był mój ostatni dzień.
Wszyscy, którzy oddali tej firmie serca, spodziewali się,
że będą budować samochody dobrej jakości
i będą to robić do końca życia.
Wszystko się rozsypało. To bardzo smutne.
Spotykam się z ludźmi,
którzy tam pracowali
albo ich ojciec lub dziadek tam pracował,
i wszystkich pytają o to samo. Jak tam było?
To najlepsza praca w naszym życiu.
Zamknięcie fabryki to najgorszy dzień naszego życia.
Po nieprzyznaniu się do dziewięciu zarzutów
John DeLorean wyszedł z aresztu w Los Angeles
z żoną, Christiną Ferrare,
i czterema prawnikami, którzy go bronią.
DeLorean nic nie powiedział,
ale zdradził prawnikom,
że chciał ocalić firmę.
Adwokaci będą utrzymywać, że rząd wrobił DeLoreana.
Proszę się odsunąć.
To była ówczesna sprawa stulecia.
Co roku dochodzi do procesu stulecia.
OBROŃCA W SPRAWIE USA VS. JOHN DELOREAN
To sprawa stulecia z 1984 roku.
Na chodnikach przed sądem
gromadzą się dziennikarze i ekipy z całego świata.
OSKARŻYCIEL W SPRAWIE USA VS. JOHN DELOREAN
Ta sprawa zawładnęła całym krajem.
Młody przedsiębiorca stoi na schodach sądu
z przypinkami:
„Proces Johna DeLoreana o handel kokainą, Los Angeles, 1984”.
Społeczeństwo uważało, że jeśli jest zły, należy go dorwać,
a jeśli nie, trzeba dorwać rząd.
Była to forma rozrywki.
John DeLorean otrzymał złe wieści.
Związek motorowy ogłosił go Dilerem Roku.
Biznesmen w trudnej sytuacji chciał zarobić na prochach.
Takiego Johna DeLoreana znam.
Sprawa była poważna.
Oto kokaina, a to twój cel.
Wznosi toast kieliszkiem szampana.
Żeby nam się wiodło.
Powiedział: „To lepsze niż...”. Co to było?
Lepsze niż coś.
To lepsze niż złoto.
Złoto jest cięższe!
Wszyscy uwierzyli, że materiał pokazuje Johna DeLoreana
i sprzedaż narkotyków.
Na samym początku zapytałem ławników,
czy zdziwiliby się, gdyby to nie było to?
Proszę obejrzeć całe nagranie,
a na końcu zobaczą państwo, że to nie jest to, na co wyglądało.
Prawdziwy dreszczowiec.
Tak się okazało.
Sprawa zaczęła się od człowieka o nazwisku James Hoffman.
Był informatorem.
Kiedyś był przemytnikiem narkotyków,
ale złapano go
i zgodził się na współpracę.
Valestra.
Panie Valestra, tu Jim Hoffman, pański ulubiony informator.
Nie uwierzy pan, z kim rozmawiałem.
Z Johnem DeLoreanem.
Zadzwonił do mnie informator.
TAJNY AGENT WYDZIAŁ ANTYNARKOTYKOWY
Byli sąsiadami.
Mieszkałem obok niego w Kalifornii.
Naprzeciwko jego rancza.
Powiedział, że John potrzebuje pieniędzy.
W grę wchodziły narkotyki.
Jego firma jest w opłakanym stanie.
Potrzebuje forsy.
Nie obchodzi go, z jakiego źródła.
Za tydzień będzie na swoim ranczu w Pauma Valley.
Chce się spotkać. Umówiliśmy się.
Poważnie?
Przysięgam na Boga. Naprawdę.
Uznałem: „Zobaczmy, co powie”.
Zobaczmy, co powie.
Czy kiedyś wprowadziłem was w błąd?
Jesteśmy w kontakcie.
To był rok 1982.
Reagan ogłosił wojnę z narkotykami.
...walka z przemytem i przestępczością zorganizowaną...
Wówczas tajny informator, taki jak James Hoffman,
mógł żyć
z umawiania agentów DEA z przestępcami.
John.
Miło cię widzieć.
Wzajemnie. Kopę lat.
To była idealna okazja, by wrobić Johna.
Kiedy Jim spotkał się z Johnem,
wydawało się mało prawdopodobne,
że pomoże Johnowi.
Ci inwestorzy...
Ale Jim rzucał liczbami,
które zaciekawiły Johna.
Dziesięć, 20, 50 milionów.
Twoi inwestorzy powinni obejrzeć broszury,
które przygotowaliśmy, żeby pokazać im...
Nie ma potrzeby.
Tym ludziom nie zależy na papierach.
To Kolumbijczycy.
- Z branży kawowej? - Można tak powiedzieć.
Ich pierwsza rozmowa nie została zarejestrowana.
Nie wiemy, co mówili.
Hoffman spotkał się z DeLoreanem,
po czym zadzwonił do Valestry
i powiedział: „Chodzi mu o prochy”.
„Poważnie? Skoro tak...
umówmy się z nim”. I tak zrobiliśmy.
Nie przeszkadzam w lunchu?
Czwartego września
doszło do spotkania w L'Enfant Plaza.
Informator i John spotkali się tam sam na sam.
JAMES: Niewielu ludzi może odebrać telefon
i zarobić 30 milionów dolarów w trzy lub cztery dni.
JOHN: Żaden nie przychodzi mi do głowy.
To nagranie
jest jednoznaczne.
Informator wszystko spisał.
Scenariusze były spisane na papierze.
Możemy wziąć 34 kilogramy.
Kiedy pytałeś o wkład,
mówiłem, że od 1,75 miliona do dwóch milionów.
I tak będzie.
Dostaniesz 40 milionów.
Wtedy
John miał wpłacić 1,8 miliona.
To wszystko, co miał.
Musiał zainwestować.
Nikt nie chce, żebyś robił coś,
co ci nie odpowiada.
Wierzę ci, jeśli mówisz, że nie ma możliwości,
żeby mnie z tym powiązali.
Nie będziesz miał do czynienia z towarem.
Prokuratorzy w procesie DeLoreana pokazali taśmę,
która jest najbardziej obciążającym dowodem.
Puszczono ją podczas zeznań Jamesa Hoffmana,
tajnego informatora,
który jest kluczowym świadkiem rządu.
Obrońcy nazwali spotkanie
Johna DeLoreana z tajnym informatorem
„sprytną przynętą”.
A jeśli chodzi o udział DeLoreana w rozmowie,
zdaniem obrońców nie ma nic złego w słuchaniu kogoś
mówiącego o narkotykach.
Na trzy miesiące procesu
przeprowadziliśmy się do domu dziadków w Brentwood.
Cały czas rozmyślałem.
Coś się pojawiało, a ja zaczynałem o tym myśleć
i przypominać sobie zdarzenia.
Niezależnie od tego, co się stanie, wszystko będzie dobrze.
Spokojnie.
To był dla ojca trudny czas.
DELOREAN WPŁACIŁ DZIESIĘĆ MILIONÓW KAUCJI
Rodzice robili, co mogli,
żeby poradzić sobie z tą sytuacją.
Jak powiedzieć dziecku, że nie jest dobrze?
Zapytał, czy oboje wrócimy z sądu.
Nie zostanę ukarany.
Ławnicy zobaczą, że to idiotyczna sprawa
i że wrobiono niewinnego człowieka.
Co myślisz o krawacie?
Jest dobry.
Brązowy pasuje?
Wtedy miałem niebieski,
ale na czarno-białym zdjęciu nie widać.
- Obojętnie. - Nie chcę wysyłać
niewłaściwego komunikatu.
- Komu? Sędziemu? - Wszystkim.
Następnym razem będę na okładce magazynu.
Oba pasują.
W magazynie będzie w kolorze.
Porozmawiaj z dziećmi.
Kathryn, przytul mamę. Wygląda na smutną.
Zach, wiem, że się martwisz,
ale musisz trzymać kciuki za staruszka.
Chcę wrócić do New Jersey.
Ja też. Wrócimy, kiedy wszystko się skończy.
Spójrz na mnie.
Twój tata to zwycięzca.
Dla mnie był to miecz obosieczny.
Są dowody na to, że go wrabiają.
Ale rozsądek podpowiadał mi, że tata nie jest idiotą.
Musiał wiedzieć, że coś jest nie tak.
Włożę niebieski krawat.
Jak można narażać rodzinę na takie niebezpieczeństwo?
To 21. dzień procesu Johna DeLoreana.
Obrońca mówi,
że Johna DeLoreana widać i słychać na taśmie,
ale pytanie brzmi, jak daleko posunie się rząd,
żeby machać przynętą przed oczami desperata?
Kiedy przypominam sobie tę sprawę,
Hoffman powiedział: „Jeśli dasz mi półtora miliona, dwa lub trzy,
„ja dam ci dziesięć, 15, 20 milionów”.
John nie miał kasy,
więc logika podpowiada, że to koniec śledztwa.
BIURO TERENOWE FBI KALIFORNIA, ROK 1982
Na pewno nie da forsy?
W tej chwili nie wygrzebie 20 tysięcy,
nie mówiąc o milionach.
Przesłuchałem taśmy.
Nic nie mamy.
Ma zabezpieczenie.
Ale jeśli dostaniemy tylko to,
musi to być co najmniej tyle.
Musimy to mieć na taśmie.
To nie jest moje pierwsze rodeo.
Tylko mówię.
Na razie bardzo ostrożnie dobiera słowa, więc...
To coś innego niż rozmowa przez telefon.
Pójdzie do banku.
Wierzy informatorowi.
Mnie też uwierzy.
Im więcej o narkotykach, tym lepiej.
Poradzimy sobie, Jerry.
Cały czas musieli zmieniać scenariusz.
Nie mogli mówić: „To dwa miliony, a to kasa z prochów.
„Jesteś aresztowany”.
To informator, James Hoffman,
powiedział: „Znam skorumpowanego bankiera”
Cześć, John.
SAN CARLOS, KALIFORNIA, ROK 1982
Miło cię widzieć.
Byłeś tu kiedyś?
W San Jose. I oczywiście w San Francisco.
Sprawa DeLoreana była jedną z wielu moich spraw...
TAJNY AGENT FBI
...podczas których udawałem pracownika banku.
Bank był idealnym miejscem.
W końcu, po takim czasie, udało nam się spotkać.
Po tylu rozmowach.
Może kawy?
Wtedy John nie zamierzał wykładać żadnych pieniędzy.
Mógł dać zabezpieczenie.
To Ben Tisa
miał przedstawić Johnowi alternatywne rozwiązanie.
BEN: Wyjaśnię ci, co zamierzam zrobić.
Doświadczenie osoby, o której myślę,
może ci pomóc, podobnie jak druga transakcja.
Mieliśmy podejrzanego.
Nazywał się Hetrick i był pilotem,
który przemycał kokainę z Kolumbii.
Ta osoba odnosi duże sukcesy w biznesie.
Pojawił się pomysł, żeby diler
zainwestował w firmę DeLoreana.
Powiedziano DeLoreanowi,
że to pieniądze z handlu kokainą.
Wykładamy karty na stół, więc wiesz, o co chodzi.
Skutecznie przewozi kokainę i ją sprzedaje.
Czy to możliwe, żeby zaproponować temu człowiekowi
opcje na akcje?
Nie zrobię tego w swojej publicznej firmie,
ale mogę to zrobić w prywatnej.
Świetnie. Może być.
John był znów przekonany, że uda mu się nagiąć zasady,
wykorzystując kruczek.
„Wezmę te pieniądze, nawet jeśli pochodzą z handlu prochami,
„ale przejdą przez bank”.
John, to Morgan Hetrick.
Bardzo mi miło.
Oto Morgan Hetrick,
który sprowadzał samolotem
setki kilogramów kokainy z Ameryki Południowej.
Rząd uznał, że w tej chwili
najlepszym sposobem na pogrążenie Johna i Hetricka
jest połączenie spraw.
Rząd powiedział Hetrickowi, że John dał dwa miliony dolarów
i chce ubić z Hetrickiem interes.
Już mi dał.
Mam 1,8 miliona dolarów.
W gotówce.
Czyli nie ma problemu.
Dostał propozycję, że umowa obowiązuje,
a on nie musi dawać pieniędzy. Skorzystał z niej.
Biznes z takim zyskiem nie może się nie udać.
MORGAN: Może.
Wystarczy odrobina rozsądku i mniej zachłanności.
Nagroda jest współmierna do ryzyka.
Takie jest życie.
To dla mnie świetna okazja.
W sprawie narkotykowej
mamy godziny rozmów telefonicznych
i godziny nagrań
przedstawiających Johna z dilerami i skorumpowanymi bankierami.
Jest połączenie?
Na pewno nic nie usłyszy?
Rząd wciąż nie dostał nic od Johna.
Trzeba było wprowadzić nową postać,
dilera narkotykowego.
Zaczynamy.
Miał wywrzeć na Johnie presję.
VALESTRA: Dzięki, że przyszedłeś.
Nie ma za co.
- Zamówiłeś coś do jedzenia? - Tak.
Podczas spotkania w hotelu
to ja miałem zająć się tematem narkotyków.
Jim miał wszystko zebrać do kupy
i wziąć swoją dolę,
a ja i moi ludzie mieliśmy wyjść,
żeby czterokrotnie zwiększyć zysk z inwestycji.
Zbliżamy się do końca umowy.
Otrzymasz pieniądze w ciągu 48 godzin.
Świetnie.
„Co proponujesz?
„Nie dostałem od ciebie forsy.
„Nie ma też darmowego lunchu”.
Nie ma darmowego lunchu.
Chcę wiedzieć, ile dostanę.
W tym momencie każdy uczestnik
próbował przechytrzyć drugiego dla własnych korzyści.
John chciał kasy na ocalenie firmy,
a Jim Hoffman wykorzystywał rząd.
Współpraca z FBI zaczęła mu się podobać.
Agenci FBI chcieli znaleźć dużą sprawę dla Reagana
i jego wojny z narkotykami.
Każdy chciał na tym coś ugrać.
Kiedy przeanalizujemy tę sprawę,
zdamy sobie sprawę, że wszystko wymyślił informator
we współpracy z rządem i się nie udało.
Postawili więc na oszczędności i pożyczkę, bank,
i wybrali miejsce, które stało się miejscem akcji.
Potem zapoznali Johna z Morganem Hetrickiem.
To prawdziwy przemytnik.
Później sprowadzili wydział antynarkotykowy.
John Valestra zagrał członka mafii.
Na samym końcu,
żeby John dostał dziesięć, 15, 20 milionów dolarów,
musiał przedstawić certyfikaty akcji.
Certyfikaty akcji powinny być
na rachunku powierniczym w Eureka Federal Savings and Loan.
Będziemy równymi partnerami.
John z prawnikami i radcą prawnym
dał im bezwartościowe akcje DeLorean
w zlikwidowanej firmie, która nie miała aktywów.
Dokument bez wartości.
John uważał, że odwrócił sytuację.
Więc nie dał żadnych pieniędzy.
Hetrick, przemytnik, poleciał po kokainę,
po czym zadzwonili do DeLoreana...
Jesteś na wschodzie?
Tak, i mogę zrobić wszystko, co chcesz.
Dobrze by było...
gdybyś był blisko, kiedy wszystko się zakończy.
Powiedzieli mu: „Przyleć do Los Angeles.
„Mamy dla ciebie dziesięć milionów dolarów”.
Może otworzymy...
butelkę szampana.
- Byłoby wspaniale. - Zrelaksujemy się.
DeLorean, który chciał
zdobyć forsę na firmę, przyleciał do Los Angeles.
Agenci przyjechali po niego, zawieźli go do hotelu,
otworzyli szampana,
świętowali sukces.
Żeby nam się wiodło.
Jeden z agentów
powiedział: „John, oto owoce naszej pracy”.
Rozmawialiśmy o tym.
To będzie...
magiczna sztuczka.
Podszedł do szafy, wyciągnął walizkę kokainy
i ją otworzył.
Ta i druga połowa...
są warte co najmniej 4,5 miliona.
To lepsze niż złoto.
Złoto jest cięższe!
DeLorean powiedział: „To lepsze niż złoto”.
To lepsze niż złoto!
Złoto jest cięższe!
Kultowy cytat z nagrania.
John. Jerry West.
Agent FBI.
Wtedy go aresztowano.
Nie zamierzał zabrać narkotyków.
Nie dostał dziesięciu milionów.
Nie miał zamiaru brać narkotyków, chciał pieniądze.
Nie rozumiem.
Dlaczego więc wyjęli narkotyki i mu je pokazali?
Odpowiedź jest prosta.
Jeśli masz do czynienia z 12 laikami w postaci ławników,
trzeba ich przekonać, że to była część umowy.
John DeLorean mówi: „Wszystko w rękach Boga”.
Tak zareagował, kiedy 12 osób zaczęło się naradzać.
Kiedy ławnicy przyjechali do sądu, byli spokojni
i rozpoczęli obrady tuż przed 10 czasu lokalnego.
Adwokat DeLoreana, Howard Weitzman,
opowiada o nastrojach obrony.
To bardzo trudny czas, gdy sprawa trafia do ławników,
bo nie wiadomo, o czym myślą i co ich interesuje.
To wyjątkowo trudna sprawa, który wymaga jednomyślnego wyroku.
Gdyby go skazali,
na pewno dostałby surowy wyrok.
Rząd był bardzo pewny swego.
Obrońcy DeLoreana skrytykowali
taktykę agentów federalnych
podczas prowadzenia śledztwa Johna DeLoreana.
Weitzman chce uniewinnienia.
„To rząd należy oskarżyć”.
Nie wierzyliśmy w słowa obrony, że była to prowokacja.
Nie przemyślano tego.
Po długim procesie
adwokat mówi, że zaskoczy go każda decyzja ławników.
John DeLorean ujął to prościej.
Jak się czujesz?
Wszystko w rękach Boga.
W sprawie USA przeciw Johnowi DeLoreanowi
ława przysięgłych uznała...
że oskarżony jest niewinny.
Chwalmy Pana!
Howardzie...
Świetna robota.
Dziękuję.
Odsuńcie się.
Mamy gościa.
O tak!
Co, piesku? Cholera!
Wszędzie jest woda.
Siad. Uspokoicie się?
To mój...
Tutaj mieszkam.
To małe mieszkanko.
Farba odchodzi.
Mojej gosposi powiedzcie, że ją zwalniam,
bo kiepsko sobie radzi.
Przypomina to...
Nie wiem, czy widzieliście nasze mieszkanie,
ale kiedy ktoś dowiaduje się, kim jestem,
i przychodzi tutaj, nie wie, o co chodzi.
Nadal, kiedy widzę to auto na ulicy,
dziwnie się czuję.
Dla mnie to coś więcej niż tylko samochód.
Jest na nim moje nazwisko.
Wiele znaczył dla mojej rodziny.
Jesteś zaskoczony, że nie nakręcono
filmu fabularnego o twoim ojcu?
Tak.
Jest tu wszystko:
kokaina, piękne dziewczyny, sportowe samochody.
Są też budynki za granicą niszczone wojną i bombardowaniem,
Margaret Thatcher, Ronald Reagan, wojna z prochami.
Są też agenci FBI i dilerzy.
Ale...
boję się, że Hollywood...
zakończy film sceną,
kiedy wychodzi z sądu z Cristiną.
Uniewinnienie! Napisy końcowe.
Kiedy wychodzili z sądu,
urządzono prawdziwą paradę.
Ile go to kosztowało?
Zasadzka się nie udała. Uniewinniono cię.
Twoja żona, Cristina, była z tobą podczas całego procesu,
ale kilka tygodni później cię zostawiła.
Kilka dni.
Podobno byłeś w szoku, że twoja żona ogłosiła,
że zamierza się rozwieść po zakończeniu procesu.
Pojawiła się w programie
i opowiadała o tobie tak jak prawdziwa żona.
Oto, co mówiła.
Nie dokonam teraz oceny. To niesprawiedliwe
w stosunku do Johna ani w stosunku do was.
Gdyby znaleźli się państwo w takiej sytuacji,
broniliby państwo swoich bliskich, tak jak ja bronię Johna.
Musisz się czuć co najmniej zmieszany.
- Płaczesz? - Tak, bo to bardzo bolesne.
Gdybym był na miejscu mojej mamy,
czułbym się pokrzywdzony.
Miała 31 lat.
Miała przed sobą osiem, dziewięć, dziewięć lub 12 lat na szczycie.
I cała jej kariera została zaprzepaszczona.
To koniec twojej kariery.
Byłam na szczycie jako modelka.
Robiłam to od 20 lat.
Przez ostatnich 15 lat zarabiałam duże pieniądze.
Mamy lipiec, a od stycznia dostałam jedno zlecenie
i zarobiłam 105 dolarów.
Nikt nie chce mieć nic wspólnego ze mną ani z moim nazwiskiem.
Staram się nie pytać mamy o tatę,
nie dlatego, że nie ma z nim żadnych dobrych wspomnień,
ale dlatego,
że nie chcę przywoływać tych bolesnych.
To, przez co przeszła, było okropne.
Musiała coś zrobić ze swoim życiem
i zostawić to za sobą.
Wkrótce po tym dostała swój program.
Pokazała, kim jest.
Odbudowała swoje życie, i to w cudowny sposób.
Podziwiam ją i rozumiem.
Dbasz o dach nad głową
i normalny dom dla swoich dzieci.
Nagle wszystko przepada.
Stabilność i rozsądek zniknęły z domu dwa lata wcześniej,
kiedy go aresztowano.
KOKAINA ZNISZCZYŁA MARZENIE DELOREANA
Miałam zrobić pracę plastyczną do szkoły.
Mieliśmy wykonać kolaż.
Zrobiłam taki.
Z tej strony są fotografie, na których wszystko jest idealne,
a potem zaczęłam dodawać artykuły
od idealnego życia do zrujnowanego.
Na zderzaku jest napis: „Zniszcz mi dzieciństwo”.
ZNISZCZ MI DZIECIŃSTWO
- Wszystko w porządku? - Tak.
Ostatnie spojrzenie na Aleca?
- Jesteśmy gotowi. - Kręcimy.
Chciałbym się dowiedzieć, co było prawdziwym punktem zwrotnym.
Kiedy DeLorean mógł zmienić zdanie
i wszystkiego uniknąć?
I czy kontynuowałby swój projekt,
czy podjąłby kolejną walkę,
czy może powtórzyłby to
i odniósł sukces, bo to mądry człowiek?
Kiedy nastąpiła ta chwila, gdy było już za późno?
Kiedy zawarł umowę kokainową czy wcześniej?
Czy to było kilka zdarzeń?
Może to dłuższy okres?
Kiedy John wyłożył na stół wszystkie żetony i przegrał?
Ten proces to była szopka.
Według mnie o wiele bardziej istotne było to, co DeLorean
robił z pieniędzmi,
które dostał na budowę samochodu w Irlandii Północnej.
Każdy dokument opowiada o tym, co robili ludzie i jak to robili.
Do tej transakcji doszło przed tą
i doprowadziła do tej.
Miałem przeanalizować sprawy DeLorean Motor Company,
przejrzeć działania i transakcje.
BIEGŁY KSIĘGOWY
Najpierw tego nie rozumieliśmy, ale to był kluczowy moment
w rozwiązywaniu spraw Johna DeLoreana.
Okazało się,
że zobaczyliśmy inną stronę Johna.
Kiedy firma się rozwijała
i rosło zainteresowanie wokół niej i Johna,
każdy inwestor chciał na tym zyskać.
John pokazywał się z dobrej strony, żeby zwiększyć kapitał.
Stworzył swój wizerunek. Miał hasło: „Żyj marzeniem”.
Ludzie w niego uwierzyli,
kiedy inwestowali.
John to zauważył
i chciał zwiększyć fundusze.
Udało mu się zdobyć 17,5 miliona na prace nad samochodem.
Jak się okazało, brytyjski rząd
również przekazał mu pieniądze,
ale te środki przeznaczono
na zapłatę za prace nad samochodem.
Czyli te pieniądze nie były wówczas tak potrzebne.
Kiedy John zobaczył forsę, nie mógł się powstrzymać.
Agenci federalni i prawnicy
twierdzą, że odkryli kolejny sekretną umowę DeLoreana,
którą zawarto w hotelu w Genewie w Szwajcarii
przed umową narkotykową.
W Szwajcarii zawarto umowę
z Colinem Chapmanem, szefem Lotusa,
i tajemniczą organizacją o nazwie GPD Services.
Co ciekawe, okazało się, że Bill Collins
odkrył coś kilka lat wcześniej,
kiedy analizował umowę DeLoreana z Lotusem.
Kiedy spojrzałem na liczby, zapytałem Johna:
„Co to za umowa?”.
Nigdy nie słyszałem o GPD.
Płacisz dwa razy za to samo.
Teraz widzę, że coś działo się za kulisami.
John i Chapman próbowali
rozgryźć grę, w którą grali z GPD,
i opracować różne ustalenia.
W scenie, którą wczoraj kręciliśmy, rozmawiał z Collinsem
i wszyscy, którzy byli dobrzy, musieli odejść,
bo stali się dla Johna bezużyteczni.
Nic dzięki nim nie zyskam.
John DeLorean zaprzecza, że ma pieniądze od GPD
i nie chce rozmawiać o GPD.
Może pan odpowiedzieć
na zarzuty dotyczące zaginionych 17 milionów?
Przechodzimy do śledztwa
i zaczynamy odkrywać warstwy, GPD.
GPD to prawdopodobnie firma pośrednicząca,
która miała świadczyć inne usługi inżynieryjne.
W rzeczywistości w tej firmie nie było żadnych inżynierów.
Nie było też miejsc, w których można świadczyć usługi.
GPD to skrytka pocztowa.
GPD to fikcyjna firma.
To tylko skrytka pocztowa.
w urzędzie pocztowym w Genewie.
Skrytka pocztowa numer 33.
Okazało się, że John zawarł umowę z Colinem Chapmanem w Lotus Cars,
na podstawie której przelał 17,5 miliona od inwestorów do GPD.
Potem Colin je pobrał,
przelał na europejskie konta i podzielił się z Johnem.
Wtedy John przelał te pieniądze na swoje konta w USA,
przekształcając pieniądze inwestora w swoje.
GŁÓWNE ZOBOWIĄZANIE + ODSETKI
WPŁACONO W 1979 ROKU „NABYWCY GPD SERVICES”
To fascynująca alegoria.
Sprzedałeś swoją duszę.
Zyskałeś większą sławę jako John DeLorean,
który spierze General Motors i wszystkie inne multimiliardowe firmy
swoim samochodem.
Tą wizją nie tylko zaryzykowałeś dobro swojej rodziny,
ale też swoją wolność,
wywinąłeś się, bo rząd nawalił, a teraz pojawiły się inne zarzuty,
które wskazują na to, że prawdopodobnie
przez znużenie i egocentryzm
wydałeś pieniądze na własne cele
zamiast na cel inwestorów.
To widzi każdy,
kto pobieżnie przegląda dowody w tej sprawie.
Jak powiedziałem wcześniej, dowiedziemy,
że każdy cent został nabyty legalnie i uczciwie,
a wszystkie zarzuty są fałszywe.
ZAGADKA ZAGINIONYCH 17,65 MILIONA DOLARÓW
Zaczęły się pojawiać pytania,
a John miał już przygotowane odpowiedzi.
Musiał pokazać jakiś dowód, żeby sprawa nie wyglądała podejrzanie.
Takim dowodem był list od GPD Services
oraz ślad w dokumentach, że GPD Services udzieliło mu pożyczki
i że ma jeszcze kilka lat na jej spłacenie.
Zebrał te dokumenty,
które widział tylko on i jeszcze jedna osoba,
czyli Colin Chapman z Lotusa.
Kilka lat wcześniej Colin Chapman zmarł na zawał
i jedynym uczestnikiem tej transakcji został John.
ZAŁOŻYCIEL LOTUSA NIE ŻYJE
Kiedy przeglądałem transakcje finansowe,
prawnicy rozmawiali z Cristiną Ferrare.
Cristina zeznała pod przysięgą,
że widziała, jak John pracował w schowku w gumowych rękawiczkach,
podpisywał dokumenty, opatrywał inną datą
i postarzał je za pomocą lampy kwarcowej.
Dzięki temu, kiedy dokumenty były badane,
nie było na nich jego odcisków
ani sebum,
a papier wyglądał staro.
Zeznała, że widziała, jak to robił.
John był zajęty przygotowywaniem dokumentów pod osłoną nocy,
ale żona go obserwowała.
Po przejrzeniu dokumentów
wszczęto proces,
żeby odzyskać pieniądze, które John ukradł z firmy.
Zacząłem się przyglądać Johnowi,
odgadując jego prawdziwą naturę.
Któregoś dnia wszedł do sądu i powiedział do mnie:
„Byłem rano w radiu.
„Mówiłem o tobie i twoich zeznaniach.
Nie wiem, czy dobrze podałem twoje imię.
„Przez jakie »u« pisze się »dupek«?”.
Powiedziałem: „Nieźle”.
Ale wtedy wiedziałem już, że go mamy.
Zgrywał się, bo wiedział, że już go mamy.
Mieliśmy dowody finansowe,
a Cristina była gotowa zeznać,
że John preparował i postarzał dokumenty,
więc musiał postarać się o ugodę
i wyłożyć pieniądze, które zostały skradzione
inwestorom współpracującym z firmą DeLorean.
Czy zaprzeczy pan, że wziął coś z tych 17 milionów?
Przepraszam. Muszę się napić.
John DeLorean nie był przygotowany na pytania
o zaginione 17,6 miliona dolarów.
Podczas procesu narkotykowego John mógł mówić tylko:
„To ja byłem ofiarą.
„Dałem się wciągnąć w sytuację,
w której nadgorliwi ludzie
„próbowali mnie pogrążyć”.
W przypadku procesów dotyczących pieniędzy
trudno odegrać rolę ofiary,
bo robił to wszystko sam.
Zaczęliśmy dostrzegać prawdziwy charakter,
ukrytą naturę Johna,
nie osoby publicznej, która ciężko pracowała.
Stworzył ogromną bańkę wizerunkową
i wierzył, że się wywinie.
Nie był to mały człowiek walczący z Goliatem w postaci GM.
Ten człowiek w biznesie
zachowywał się jak Goliat
i deptał marzenia innych,
a niektórych poważnie krzywdził.
Nie jestem psychiatrą, ale uważam, że na początku było z nim dobrze,
ale go poniosło.
Mógłby się uratować, gdyby miał odpowiednie podejście.
Ale pewnie uznał, że ważniejsze
jest zarabianie niż sukces.
JOHN DELOREAN I CZYNNIK IKARA
To prawdziwa tragedia.
Gdybanie, co by było, gdyby.
Co, gdyby John i Colin nie zdefraudowali tych pieniędzy,
a on nadal miałby 17,5 miliona dolarów,
kiedy desperacko potrzebował forsy na firmę?
Dokonując tej kradzieży,
John sam zapędził się w kozi róg
i musiał szukać forsy gdzie indziej.
Gdyby tylko wytrzymał kilka lat.
POWRÓT DO PRZYSZŁOŚCI ROK 1985
Doktorze!
Marty! Udało ci się!
- Tak! - To mój najnowszy eksperyment.
Czekałem na niego całe życie!
To DeLorean.
Odpowiem na wszystkie pytania.
Kiedy napisaliśmy Powrót do przyszłości,
wehikułem czasu była lodówka.
Bob Zemeckis, reżyser, powiedział:
„Nie byłoby łatwiej, gdyby doktor zbudował wehikuł w postaci auta?”.
On na to: „A co, gdyby to był DeLorean?”.
To nie mój pomysł,
ale wiedziałem, że jest dobry.
Był świetny, więc powiedziałem, że to genialne.
Przy 142 kilometrach na godzinę zobaczysz coś niesamowitego.
Myślę, że udało nam się
pomóc odzyskać autu świetność,
żeby spodobało się widzom i miłośnikom motoryzacji.
Całe 142 kilometry na godzinę!
Gdybyśmy nadal funkcjonowali
i pracowali przez następne dwa lata...
Teraz nie da się kupić tego samochodu.
Powrót do przyszłości sprawił, że auto i człowiek stali się nieśmiertelni.
Za sto lat ludzie będą oglądać ten film.
Ostatni DeLorean będzie spalał ostatnią kroplę paliwa
i zużywał ostatni tłok, ale film wciąż będzie istniał.
Dwa albo trzy tygodnie po premierze filmu
dostaliśmy najwspanialszy list of fana.
Od Johna DeLoreana.
Napisał, że oglądał film
i uważa, że jest świetny.
„Dziękuję za ożywienie mojego marzenia”.
JESZCZE RAZ DZIĘKUJĘ
Z CAŁEGO SERCA.
Kiedy sugerowano,
że powstają filmy o nim...
Z tego, co pamiętam,
miało być ich kilka.
Ktoś do mnie zadzwonił.
To był DeLorean.
Raczej nie mieszkał już w wielkim domu,
tylko w mieszkaniu.
Będziemy dziś kręcić tę scenę.
Odebrałem telefon, a on powiedział:
„Alex, mówi John DeLorean”.
Słychać było, że jest już starszy.
Powiedział: „Podobno kręcą o mnie film.
„Byłbym zaszczycony,
„gdybyś mnie w nim zagrał”.
Pomyślałem: „Nieźle.
„Ten człowiek mnie wybrał”.
I się rozłączył.
Nigdy więcej się nie odezwał.
Kiedy myślę o DeLoreanie, mam mnóstwo skojarzeń.
Każdego dnia zastanawiam się, kim był, i otrzymuję inną odpowiedź.
Jeśli chodzi o mój stosunek do DeLoreana...
Oglądam nagrania archiwalne i jestem porażony,
bo widzę, ile zła wyrządził innym.
Wielu ludzi skrzywdził i okradł.
A jednocześnie...
wydaje mi się, że był,
jak w wielu amerykańskich opowieściach,
pochłonięty swoim marzeniem.
Pamiętasz DMC, prawda?
Jak mógłbym zapomnieć? Był wyjątkowy.
Jedyny w swoim rodzaju.
Przez 60 lat John prowadził bogate życie,
a przez ostatnich 20 lat było o wiele prostsze.
To jedna z Biblii Johna,
którą podarował swojemu bratankowi, Markowi.
Był nawróconym chrześcijaninem.
To bardzo ważna część jego życia.
Spotykał się z kilkoma kobietami
i ponownie się ożenił.
W 2000 roku ogłosił bankructwo,
stracił posiadłość w Bedminster
i ostatnich pięć lat spędził w mieszkaniu z jedną sypialnią.
Całe jego życie, jego marzenie, wszystko, na co pracował,
od rozpoczęcia budowy domu do aresztowania, przepadło.
Czy to cios w twoją godność, że na nowo układasz sobie życie?
Źle się z tym czułem przez długi czas.
Szkoda mi było moich dzieci.
To była dla nich bardzo trudna sytuacja.
Ale życie toczy się dalej.
Ojciec trafia do aresztu,
rodzina traci pieniądze, rodzice się rozwodzą.
Wszystko się zmienia.
Przez kolejnych 15 lat pytają mnie:
„Tata w areszcie?” albo żartują o kokainie.
To wszystko mnie prześladuje.
DLA KATHRYN KOCHAJĄCY TATA
Próbowałam o tym zapomnieć.
Długo mnie to prześladowało.
Ciągnęło się to za mną,
dopóki nie zaangażowałam się w środowisko miłośników DeLoreanów.
Cały czas zapraszano mojego tatę na pokazy samochodów.
Powiedziałam: „Tato, chodźmy.
„Musisz to zobaczyć”.
Świadomość, że nadal jest uwielbiany,
odmieniła jego życie.
Dziękuję.
Cudowne doświadczenie.
Było zupełnie tak, jak się spodziewałam.
To moje trzecie spotkanie z Johnem DeLoreanem.
Niesamowity człowiek.
Znów rozkoszował się
swoją sławą.
Czy uważasz marzenie DeLoreana za porażkę?
Nie. Pokazałem wielu ludziom,
że niezależnie od tego, czy przetrwamy,
kluczem są słowa Szekspira:
„Lepiej coś kochać i to stracić niż nie kochać”.
Dałem z siebie wszystko. Starałem się, jak mogłem.
I chyba całkiem nieźle mi poszło.
Myślę, że DeLorean był samotny.
Efektem ubocznym jego uporządkowanego życia
było to,
że tak naprawdę nie miał nikogo,
kto znał go na wylot.
Dla tego człowieka życie rodzinne
ani przyjaciele nie były powodem do życia.
Liczyło się to, co osiągnął, co zrobił
i co zrobi później.
Według niego to go określało jako człowieka.
Kiedy tu przyjdziemy, chciałbym to powtórzyć.
Odłożę to i spojrzę na samochód.
Powiem mu coś o tym aucie.
Żaden film nie opowie pełnej historii o człowieku.
Życie jest zbyt obszerne i złożone na jeden film.
Ale film może pokazać legendę Johna DeLoreana.
Tworzymy legendę.
Legendą jest to, co kochamy.
Tak powinno być.
Powiedzmy hipotetycznie,
że kiedy wszedł wtedy do hotelu,
wiedział, że wyjdzie z niego z walizką pełną kokainy.
Nie winię go.
Jak daleko byście się posunęli,
żeby ocalić to, na co pracowaliście?
Swoje marzenie.
Co byście zrobili, żeby osiągnąć sukces?
DELOREAN PLANUJE POWRÓT
Cały czas próbował. Nigdy nie porzucił swojego marzenia.
Nie przestał wierzyć, że uda mu się wrócić
i stworzyć coś wspaniałego,
co pozwoli mu odzyskać wcześniejszą sławę.
To był John DeLorean. Był nim aż do śmierci.
Pracował nad umowami dotyczącymi DMC-2
i dostał zawału.
To byłoby dobre zakończenie filmu.
Rozmawia przez telefon, je śniadanie,
ma przed sobą notes, który pokaże inwestorom,
i małe rysunki.
Podczas rozmowy przez telefon obraz się zaciemnia,
bo ostatnia scena to ta, w której pracuje nad umową.
I po prostu
Bóg wyciągnął mu wtyczkę z tyłka.
„Spadasz stąd”.
Ciemny ekran
i napis, że John DeLorean zmarł w Morristown w New Jersey.
Miał 80 cholernych lat.
Nie udało mu się stworzyć nowej firmy motoryzacyjnej.
Byłbym z tego zadowolony.
- Bardzo dobrze. - Scena 28A, ujęcie drugie.
Dziękuję.
Akcja.
JOHN DELOREAN ZMARŁ 19 MARCA 2005 ROKU
W MORRISTOWN W NEW JERSEY.
MIAŁ 80 CHOLERNYCH LAT.
NIE ZREALIZOWAŁ PLANÓW BUDOWY KOLEJNEGO SAMOCHODU.
Napisy: BTI Studios Tekst: Marta Kotkowska-Pasikowska
FRAGMENTY NARRACYJNE OPARTO NA FAKTACH.
POSTACIE ZOSTAŁY ODWZOROWANE LUB WYMYŚLONE,
A NIEKTÓRE ZDARZENIA SFABULARYZOWANE.
Nie ma pieniędzy na dystrybucję filmu.
Może sprzedamy kokainę, żeby zarobić?
- Pewnie. - Nie poddamy się.
- Nie ma mowy. - Liczę na ciebie, Sheena.